تویی که آخر اخلاص و عشق و ایمانی
تویی که در تب و تاب گذشتن از جانی

فدای پاکی دستان پینه بسته ی تو
تویی که پاک تر از قطره های بارانی

چگونه شغل بنامیم کار و بارت را؟
که نیست پیشه و عشقی است پاک و ربانی

چه بی عطوفت و خام است آن که می گوید
که گرم کسب معاشی و در پی نانی

در این زمانه که هرکس به فکر خویشتن است
تویی که یاور این و برادر آنی

اگر نبود وجودت به خویش می گفتم
که مرده است شرف، از تبار انسانی

بگو که با چه زبانی ستایشت گویم
که نیست در خور شانت کتاب و دیوانی

تویی که دیده ی امید ملتی بر تو است
تویی که قوت قلب تمام ایرانی

تو قهرمان منی قهرمان نمی میرد
اسیر پنجه آتش مشو به آسانی

به قطره قطره ی خونت که با تو می مانم
تویی که در همه حالات سخت می مانی

تو در کمال شجاعت به ما نشان دادی
که نیست رسم عبادت به داغ پیشانی

گرفته بغض غریبی گلوی احساسم
شبیه حال و هوایی که خوب می دانی

بگو کجای بهشتی؟ که خاک برداری
تمام گشت و کماکان ز دیده پنهانی

تو را به دوش ملائک برند دست به دست
که تا به خوان رسولت کنند مهمانی

شهید عشقی و یادت همیشه جاویدان
که تا همیشه ی تاریخ زنده می مانی